<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Schoonmaken bij mensen is best leuk.

Mensen zijn…

grappig:

‘De magnetron die ik pas heb gekregen vond ik ook geengiller. Maar ik ben wel tevreeje hoor. Ik heb een mooi uitzicht, kan nog altijdbewege en ik wil hier pas weg as ik tusse zes plankies lig.’

Of bewonderenswaardig:

‘Ik leg hier in bed. Doktersfoutje. Vroeger hielp ik ouwemensen, ik moest extra hard vechten om te bewijzen dat een vent in een rolstoeliets over hen te zeggen had. Nu moet ik zelf geholpen worden. Maar ik heb hetgeaccepteerd.’

Of verliefd (er is hoop wanneer je uitstapt):

‘Mijn vriend heeft vannacht bij me geslapen. Ja, hij woonthier niet, maar we zijn graag bij elkaar. Ik heb hem leren kennen op een uitjedat een vriendin organiseerde. Ze zei ‘nu heb ik mooie muziek uitgezocht, maarniemand danst. Vraag jij die man even om te dansen’. ‘Maar ik ken hem helemaalniet!’ Een uur later dansten ze de sterren van de hemel. En dat doen ze nogsteeds.

Of heel sportief:

‘Ik doe ouderengymnastiek’. ‘Oh, moet u dan xc3xa9xc3xa9n pink omhoogdoen?’ ‘Nee, beide wijsvingers en dan is het tijd voor koffie!’

Sjonge, dat is lang geleden! Inmiddels ben ik half actief op allerlei andere websites.

Het gaat goed hier. Ik ben bezig mijn Shelterperiode af te ronden en ga daarna een vriend in Macedonie bezoeken. Leuk! Weer eens wat anders dan een Nederlandse camping.

Daarna ga ik vakantiewerk doen bij de Thuiszorg, wat ik zeker een leuke afwisseling vind en ook niet onfijn om het geld dat ik ermee ga verdienen.

Een opleiding ligt ook nog in het vooruitzicht. Maatschappelijk werk en dienstverlening. Professioneel mensen helpen – iets wat ik nu al vaak wil, maar door gebrek aan professie niet echt kan.

Vandaag was leuk. Eerst morningcafe, daarna even een kleine siesta gehouden, toen sinds tijden weer naar de kerk gegaan…

‘s Avonds kwam een ex cleaner mee eten die ik wel mag en met wie ik altijd grapjes maak… toen heb ik het kauwgom van mijn kinder ijsje in zijn oor gestopt…. hihi. bleeeeeeuh!! ik denk dat er ooit nog revenge komt…

Toen ik naar huis liep, kwam ik een vriend tegen. Hij vroeg na een tijdje kletsen of we naar het park zouden gaan ofzo. Dat hebben we gedaan en echt een supergave tijd gehad! Met chocoladekoekjes en goede grappige gesprekken… loving it! Misschien worden we wel collega’s of gaan we samen een wereldreis maken, hihi.

En zo ga ik slapen. Hoop jullie wat meer op de hoogte te houden van mijn komende avonturen.

Liefs!

En dan donder je opeens je bed uit om half drie ‘s nachts. Wakker welteverstaan.

Hoewel de koren wel mooi waren, is bewusteloos zijn eveneens geen pretje.

Dit leert me dankbaar te zijn voor de dingen die ik normaal vind.

Het begint als de dagen nog warm zijn, laat in de avond. Met een accent spreekt hij tot mij en gebaart druk. Ik frons mijn wenkbrauwen. Totdat ik zie wat hij bedoelt. Met mijn schort ren ik achter de toonbank vandaan richting de openstaande deur die een koele nazomerbries zendt. ‘Tiger, you cannot bring a mouse inside!’. Geschrokken als hij is uitgevallen, vlucht de kat weg. Pfiew… net op het nippertje. ‘Thank you, thank you!’.

Waren dode muizen in Zwitserland ook al een bron van ‘ik ga over mijn nek situaties’, hier lijkt mijn angst alleen maar gegronder te worden. Tijdens een bijbelstudie horen we zacht getrippel, zien steeds een muisje heen en weer lopen. Ik vertoon hevige schrikreacties, tot grote hilariteit van de anderen. Zelfs met de Bijbel vijf centimeter op mijn neus zitten helpt niet. Misschien roept God me toch niet naar Afrika. We verhuizen wel ergens anders heen, naar de hopelijk muisvrije gebedskamer. Daar kunnen we ongestoord in de bijbel lezen.

Drie uur ‘s nachts, 12 januari op 13 januari. Ik ben net thuis van mijn werk en ga eindelijk slapen. ‘Ie’ hoor ik een paar deuren verderop als ik mijn kamer in loop. Na Francks verhalen over muizen die hij voor straf in de koelkast wil stoppen, verdwijn ik snel achter mijn deur. Maar het blijkt Franck zelf te zijn; ‘hxc3xa9 jong, je moet niet zomaar weglopen xc3xa8?’, zegt ‘ie met zijn Vlaams accent. Ok, ok… ik wil best even met Franck praten. Maar dan blijkt ‘ie staan te wachten tot twee muizen zijn kamer verlaten. Dramatisch zeg ik: ‘nee Franck, ik ga slapen en wel NU!’. Bam. Maar hij geeft niet op en komt voor mijn deur staan kletsen. Vooruit. ‘Weet je, weet je… de muis is nu in de kamer van Debora en Chrissy, zo onder de deur gegaan, bij die opening die jullie hier ook hebben’. ‘Please, vertel me een verhaaltje over een prins en een prinses als ik ga slapen, maar niet over muizen!’. Ik besluit een handdoek voor het gat onder de deur te leggen. ‘Ey Josxc3xa9, kom op! Ik ben een MAN, geen MUIS!’. En dan komt het… de zo moedige Franck geeft toe dat hij bang is dat de muis met zijn glibberige lange staart over zijn benen en Shelterbuik naar zijn gezicht zal lopen als hij slaapt. Axc3xa0xc3xa0h… ‘Ga dan in een andere kamer slapen!’. ‘Nee! Ik ben bang, weet je’. Ik kan niets anders doen dan dat te beamen van mijn kant. Dan besluit ik echt naar bed te gaan en ik wens hem sterkte. ‘Kijk, ze kunnen mij toch niet hebben, ik slaap boven in het stapelbed!’. Triomfantelijk sla ik eindelijk de deur dicht. Denk ik.

Maar dan steekt hij zijn hoofd om het hoekje van de deur en zegt: ‘bij mij zat ‘ie ook boven op de stoel’.

Dit is een memorabel moment.

Een jaar geleden, precies om half 3 in de nacht na 10 januari, zei Anne dat ik wel au-pair zou kunnen zijn in Zwitserland. Ik voelde direct die rust en zekerheid: dit is het antwoord van God op mijn lege toekomstvooruitzicht. Negen dagen later zaten we te kaasfonduen in Neuchatel.

Zo cool hxc3xa8! En als ik denk hoe goede, vaak intensieve, maar toch leerzame en ook mooie tijd het was daar, ben ik zo verwonderd hoe dat allemaal gegaan is!

En nu zit ik in Amsterdam. Met elke avond duizend verhalen. En ik vraag me af hoe het komt dat mijn vriendenaantal uit de hand aan het lopen is. Vroeger was ik zo verlegen. Soms denk ik dat mijn hart uitgerekt is. Of gewoon zoals van Dik Hout zingt: ‘ik heb een groot hart, dik hart, ‘t is zo groot – ‘t wordt nog mijn dood’. Dat laatste hoop ik niet, maar soms lijkt het helemaal niet zo raar wat ze zingen.

Een paar goede vrienden van de afgelopen tijd gaan weer terug naar hun vaderland. Dat is moeilijk voor hen. En goodbyes zijn niet leuk. Al komen ze waarschijnlijk (ooit) terug. Eentje wil met God gaan leven, allebei hebben ze een hoop geleerd hier. Continue, continue Jehovah Jireh!

Nu ga ik slapen. Serieus. Welterusten!

Gisteren zijn we begonnen met de decoratie voor kerst. Een neppe opzetboom die er heel hilarisch uitzag eerst, sjablonen maken en vervolgens met spuitsneeuw op de ramen, de kerstmuts met vlechtjes waardoor een vriend met mij ging huppelen. Het was een bende, maar des te gezelliger. Er zijn toppiejoppiemensen in het hostel, waar ik helemaal blij van word.

Gisteren stond de meneer van de sexshop de eendjes te voeren. En sinds gisteren ben ik ook officieel werkende bij Stichting tot Heil des Volks, klinkt dat niet mooi?

Ik zou nog massa’s meer willen typen. Dat mijn vader is geweest en dat het geweldig leuk was enzo, maar ik moet nu echt gaan. Wil niet weer in de haast bijna iemand tegen de vlakte krijgen (dat had ik gisteren alweer, in de stad – ik schaam me een rotje!)

Ciao!

Ach mensen ik heb net toch zo’n leuk mailtje gekregen! Niet dat ik het hier ga quoten of dat het er vervolgens ook maar wat toe doet voor jullie, maar ik vind het gewoon zo lief!

Met mij gaat het best goed. Na een volop rustweekend bij m’n broer en schoonzus (dank jullie!) was het weer fijn om te gaan werken. Er is alweer zoveel gebeurd, jippie. Maar nu relaxed, mijn hoofd loopt niet voortdurend over. Al ben ik erg nerveus voor de outreach avond morgen, die een toffe meid en ik hier gaan leiden.

Het is trouwens wat geworden tussen Lea en de waterman. (check twee blogs geleden) Wie had dat destijds kunnen denken…!

Morgen zal mijn haar van kleur veranderen. Schpannend! Maar hoe leuck, och och och. Trouwens, ik heb hier voor sommigen een soort moederfunctie. Dat is wel grappig. Evenals monstertekenen, met eer verliezen tegen een geweldig goede tafeltenniser, zingen met een gitaarspelende Australixc3xabr, uitgenodigd worden voor een koffie, een mooie (kerst)jurk voor 3 euro kopen, met mijn roomie gezellig rond gaan lopen en samen appeltaart eten, een girlstalkbrunch hebben met Lea, mijn zus in de Libelle zien staan (ik ben trots op je! moest zo lachen bij het maillotstukje, dat leerde mama ons ook altijd ) en nog veel meer dingen! Maar nu ga ik slapen, anders ben ik morgen een sunshine met kringen onder d’r ogen. Dat kan niet.

Vanavond stond de maan trouwens met haar gezicht naar links. Ik voelde me precies als die maan. Mooi, een beetje in de war maar grappig.

(voor de duidelijkheid: dit gaat over de 27e)

5 things I hate about today

1. dat ik de markt gemist heb en nog steeds geen geld heb… grr

2. de brutaliteit om mij voor de camera te vragen, midden op straat: ‘wat is je favoriete seksuele positie?’. ‘dat ga ik hier niet voor de camera vertellen’. ‘maar je kan het ook voordoen…’ ‘nee, dat ook niet, sorry… doei!’ uch. het leek bnn of mtv ofzo. waarschijnlijk staat mijn kop op tv als ze me interessant genoeg vonden. (en ja, ik vond mezelf best assertief eigenlijk, al was het niet echt origineel, maar ja wat wil je, ik stond echt perplex! rot-amsterdam…)

3. de machteloosheid; ik zie zoveel leed op straat, vrouwen wiens stem mijlenver weg reikt, waarin ze luidkeels (waarschijnlijk halfdronken/stoned) hun heftige emoties (tegen elkaar) uiten. Zwaar verdriet, waarbij je alleen al iets kleins als een douche zou willen aanbieden maar je kan het niet. En nog veel meer leed… nog veel meer… het enige wat ik een beetje heb gedaan was een gast die teveel cannabis had gebruikt, een glas water geven.

4. dat ik veelte gevoelig ben; mensen vinden me huppelig en giechelig en dat ben ik ook, maar dan denk ik er direct bij dat ze denken dat ik niet serieus kan zijn.

5. de ontdekkingen die ik deed bij het heftige gesprek wat ik vanavond had (pray, pray, pray!)

5 things I love about today

1. dat ik (voorlopig) geen receptie hoef te werken en dat de manager dat goed aanvoelt (laat mij maar rondhangen in het cafe en met mensen kletsen! bij de receptie zou ik waarschijnlijk dubbele boekingen en nog meer misverstanden veroorzaken…

2. dat Ati plotseling voor mijn neus stond en we heel even konden bijpraten en een knuffel konden geven.

3. het marionettenspel van een van de cleaners en die lieve kindjes die allemaal stonden te kijken

4. het enthousiasme van de citytourmensen en dat die ene gast zo enthousiast was toen ik vertelde dat ik vandaag mijn officiele ‘christenverjaardag’ heb (ik ben 11 geworden! ) en dat iedereen spontaan ging dansen bij de zeven draaiorgels die we zagen (extreem! waarschijnlijk was het draaiorgeldag ofzo!)

5. het goede/heftige gesprek van vanavond en het tekenen, hoe cool was dat! (alleen iets te heftig soms, zie boven!)

De planning voor vandaag was als volgt:

Morningcafe draaien, ‘s middags een siesta houden en ‘s avonds zou een goede vriendin komen logeren.

De morgen klopte nog aardig. In plaats van mijn fiets met de twee lekke banden waarbij ik met mijn knieen tegen het stuur zit – waarvan overigens de banden alweer gerepareerd zijn door mijn zeer geliefde collega maar waar gisteren ook weer eens de ketting vanaf ging – had ik even een stoere mannenfiets gepakt waarmee ik fluitend de Amsterdamse bruggetjes over fiets. Hoe fijn!

Maar terug naar de morgen. Samen met een andere lieve collega (het houdt maar niet op!) het cafe, ik mocht pannenkoeken bakken. Het enige opvallende was dat de hyperactieve ex-cleaner waarmee ik altijd grapjes loop te maken (met welke cleaner niet…), er opeens uitzag als een zakenman ipv een buitenman (geloof me, geef mij de buitenman maar! ), dat iemand nadat ik hem orangejuice gaf, me zijn telefoonnummer aanbood en dat er een heerlijk excentrieke gast binnen kwam lopen. Enzovoort.

Maar toen liep het schema in de war. Die vriendin kon niet komen omdat ze ziek is en Harmy (die stiekem Harmke heet, in de zomer vijf weken in the Shelter werkte en samen zijn we twee giechelmeisjes) begon te sms’en. Gezellig! En opeens stond ze voor onze neuzen! Vervolgens gingen we samen op Knippie-Baby-jacht voor haar moeder. Wat een rare zoektocht! Na een tuttig naaiwinkeltje en een uitgebreid assortiment aan tijdschriften in de Bijenkorf hebben we de zoektocht maar opgegeven. In de Bijenkorf kreeg een meneer met een streepjesbroek en een ruitjesjas (oftewel: zeer netjes doch geen combinatie, sorry meneer als u dit leest, ik vind u heel aardig) de slappe lach van ons. (Wat is dat toch, twee maanden geleden richting the Shelter hadden we dat ook al, dat alle zakenmannetjes om 6 uur ‘s ochtends in de trein opeens opleefden door ons! Ik denk dat er gewoon een gebrek aan nuchtere dronkenschap is in de wereld…)

Einde zoektocht, wij gingen nog even rondlopen. Geurtjes testen. Hoe raar moet het er uitzien om twee meiden geurtjes in de lucht te zien spuiten en ze vervolgens in het niets te zien snuiven… Daarna had ze met een (haha, er wordt me nu gevraagd ‘hoe is mn Joseetje’ – wat een dotje en dan te bedenken dat ie Franstalig is en zwarte krulletjes heeft) ‘ex-cleaner’ afgesproken, die vreselijk zere voeten had omdat ie geen sokken in zijn harde schoenen had, waarna ik voor sokken ging kijken in onze ‘gevonden-kast’. Het enige paar wat ik kon vinden, reikte tot de helft van zijn voeten, dus we hadden een andere missie: op sokkenjacht! Na wietsokken, sexsokken, Hollandsokken, truttige sokken en vrouwensokken hebben we uiteindelijk maar voor Amsterdamsokken gekozen.

Waarna we naar de bibliotheek gingen. Wat heel gezellig was.

Mja… en toen kwam het magnifieke idee om naar een pizzeria te gaan. Hoe goed was dat! Eerst zaten Harmke en ik alleen -hij moest nog even naar iets anders op zoek-, maar op de een of andere manier keek steeds iedereen naar ons, het was een heel vreemd restaurant in dat opzicht… ok, ok…. als ik mijn stoel omgooi en we soms niet meer kunnen stoppen met lachen, is het logisch, maar gewoon als je binnenkomt? Weird… Later kwam die gast erbij en hebben we wat maffe conversaties gehad en veelte veel pizza gegeten!

Terug in het hostel had ik het helemaal gehad… dus slechte invloed op de mensen om me heen. Wel m’n pannenkoekhusband weer gezien, hoe fijn! Al viel de hele groep tijdens ons een op een gesprek ook helemaal stil…

Daarna nog heerlijk met wat toffe meiden chocola gegeten en goede gesprekken gehad. Speciaal met een clean(st)er, gesproken over emoties en meer dingen van het leven. (Het is misschien irritant dat ik ze steeds cleaners noem en ze zijn meer dan dat, maar dat is meer voor de privacy dan voor de titel.) Ik ga echt heel veel van ze houden!

En nu ben ik weer thuis en ga ik mijn langverwachte siesta inhalen. Ciaociao!

Vandaag was zo onbeschrijflijk mooi! Een van de cleaners is gedoopt! Een jaar geleden heeft hij in the Shelter voor Jezus gekozen en nu is hij weer terug en het was als een bijzonder getuigenis voor iedereen! (Al was de interpretatie van de bovennatuurlijkheid wel wat verscheiden.) Wauw. Op een gegeven moment keek ik om me heen in het kleine mooie zaaltje (vlak naast een van de grootste sextheaters trouwens, hoe verknipt is de maatschappij) en iedereen was gewoon ‘in love’, echt waar!

Ik begin steeds meer van de cleaners te houden. Sowieso van de mensen om me heen, maar omdat de gasten meestal korter blijven, hecht ik me minder aan hen. Er is nu een cleaner die als een soort moeder voor me is, een echte hippie samen met haar man, maar zo puur en oprecht! Anderen zijn (als) vrienden van me met wie ik goede gesprekken heb of gewoon een klik. Willen jullie ook voor al deze prachtige, open, intrigerende mensen bidden? Ze maken elke dag schoon, zonder klagen.

Over houden van gesproken, ik ben twee dagen geleden getrouwd met de cleaner die gedoopt is vandaag. Het was van korte duur. Ik maakte een hartjespannenkoek voor hem met ‘marry me’ erop… (we waren in zo’n 14 jarige giechelmeisjesbui, jippiejee) toen hij deze zag, wilde hij al direct ‘vandaag of morgen’ trouwen. We zijn toen direct getrouwd, maar de ring die hij maakte van de pannenkoek en de mijne van keukenrolpapier, vielen triest uit elkaar. Daarop besloten we dat we toch maar niet zouden trouwen, bij zo’n slecht voorteken. De dag daarna gaf ik hem een knuffel en nu ben ik de beste knuffelaar die hij kent (uch… zelfde lengte ongeveer) en zijn we hertrouwd.

Dat is een van de voorbeelden over hoe vreselijk mal we (ik?) doe(n?) hier. Maar er zijn ook zeer serieuze dingen. Mensen die in de problemen zitten en moeilijk uit die stoel kunnen stappen, of er gewoon helemaal vast in zitten (zoals mijn huisgenootje ooit met haar been door de plastic stoel zakte en we haar been er uit moesten knippen)… Willen jullie bidden voor die mensen?

Afgelopen week kwam er een heel bijzonder gesprek met een gast uit het hostel. We spraken over leven en dood en over God. Er waren meer goede gesprekken, maar deze heeft nog wel het meeste indruk op me gemaakt. En ook dat ik vreselijk nerveus was voor de hostelnight waarbij ik wat mocht vertellen over wat echt op mijn hart ligt, over vervulling in je leven… En vervolgens hielp God gewoon echt en was er een cafe vol met mensen die allemaal heel betrokken luisterden naar het verhaal dat nog gestructureerd maar echt uit mijn hart kwam ook! Willen jullie ook bidden speciaal voor deze ene gast waarover ik eerst vertelde?

En zo zijn er nog veel meer wondertjes van God… dat ik even naar de bieb loop en iemand tegenkom die normaal heel gesloten is en een paar woorden zegt, maar vervolgens een gezellig gesprekje met haar krijg. Dat Daan van de EH plotseling in de grote groep van Nederlanders zit die het hostel komen bezoeken. Het plotselinge gevoel dat me overstroomt tijdens een devotion ‘this is my family’. En dat Lea nu naast me zit te praten over de waterman.

Doeg!